آموزش گربه‌های انفجاری

یک دستهٔ کارت وسط میز است و چند گربهٔ منفجره لای آن پنهان شده. به نوبت کارت می‌کشید؛ هر کس گربهٔ منفجره بکشد و نتواند خنثی‌اش کند، همان لحظه از بازی بیرون می‌رود.

شرط برد در یک جمله خلاصه می‌شود: زنده ماندن. امتیازی شمرده نمی‌شود و دوری در کار نیست — بازی وقتی تمام است که فقط یک نفر سر میز مانده باشد.

حال‌وهوایش پر سر و صدا و بدجنس است و یک دست کامل از پانزده دقیقه بیشتر طول نمی‌کشد. تمام مهارتش این است که خطر را از خودتان دور و به نفر بعدی نزدیک کنید.

1. همهٔ کارت‌های «گربهٔ منفجره» و «خنثی‌کننده» را از دسته بیرون بکشید و جدا بگذارید.
2. بقیهٔ دسته را بُر بزنید و به هر بازیکن ۴ کارت پشت‌ورو بدهید.
3. به هر بازیکن ۱ کارت خنثی‌کننده بدهید، طوری که دست هر کس ۵ کارت شود.
4. کارت‌های خنثی‌کنندهٔ باقی‌مانده را داخل دسته برگردانید.
5. به تعداد بازیکن‌ها منهای یک، گربهٔ منفجره داخل دسته بگذارید و گربه‌های اضافه را به جعبه برگردانید. برای چهار نفر یعنی ۳ گربه.
6. دسته را خوب بُر بزنید و پشت‌ورو وسط میز بگذارید.

نوبت شما دو بخش دارد، و بخش دوم اجباری است:

1. هر تعداد کارت که خواستید بازی کنید — یکی، چندتا، یا هیچ.
2. بعد یک کارت از روی دسته بکشید. کشیدن کارت است که نوبت شما را تمام می‌کند.

اگر کارتی که کشیدید گربهٔ منفجره بود، باید همان لحظه یک خنثی‌کننده بازی کنید وگرنه از بازی بیرون می‌روید. اگر خنثی کردید، گربه را پنهانی هر جای دسته که خواستید برگردانید — بالا، پایین، یا درست زیر کارت رویی.

• رد شدن: نوبت‌تان بدون کشیدن کارت تمام می‌شود.
• حمله: نوبت‌تان بدون کشیدن کارت تمام می‌شود و نفر بعدی باید دو نوبت پشت سر هم بازی کند.
• لطف: یک بازیکن را انتخاب می‌کنید و او یک کارت به شما می‌دهد — کارت را خودش انتخاب می‌کند، نه شما.
• آیندهٔ نزدیک: سه کارت بالای دسته را پنهانی می‌بینید و به همان ترتیب سر جایشان برمی‌گردانید.
• بُر زدن: دسته را بُر می‌زنید.
• نه!: کارتی را که کسی همین حالا بازی کرده باطل می‌کند. می‌توانید بیرون از نوبت خودتان هم بازی‌اش کنید.
• کارت‌های گربه‌ای: به تنهایی هیچ کاری نمی‌کنند. دو کارت هم‌شکل را با هم بازی کنید تا یک کارت تصادفی از بازیکنی بدزدید، و سه کارت هم‌شکل تا کارتی را به اسم از او بخواهید.

این بازی امتیاز ندارد. هر بازیکنی که گربهٔ منفجره بکشد و خنثی‌کننده نداشته باشد بلافاصله از بازی خارج می‌شود، و همهٔ کارت‌هایش همراه آن گربه کنار گذاشته می‌شود.

بازی وقتی تمام است که فقط یک نفر باقی مانده باشد. همان یک نفر برنده است، و چون هیچ‌وقت دو نفر همزمان حذف نمی‌شوند، این بازی اصلاً حالت مساوی ندارد.

• تمام کردن نوبت بدون کشیدن کارت. تنها راه‌های نکشیدن، «رد شدن» و «حمله» است؛ بازی کردن چند کارت به‌تنهایی هیچ‌وقت نوبت را تمام نمی‌کند.
• حساب کردن «حمله» به‌عنوان فقط یک نوبت اضافه. اگر بازیکنی که به او حمله شده خودش «حمله» بازی کند، نوبت‌ها روی هم جمع می‌شوند و به نفر بعد منتقل می‌شوند — او دیگر دو نوبت ندارد، چهار نوبت دارد.
• انتخاب کارت در «لطف» توسط کسی که درخواست کرده. کارت را همیشه کسی می‌دهد که از او خواسته‌اند، و طبیعتاً بی‌ارزش‌ترین کارتش را می‌دهد.
• فراموش کردن اینکه «نه!» را می‌شود با «نه!» جواب داد. هر «نه!» تازه معنی حرکت را برعکس می‌کند، و شمردن تعدادشان تنها راه فهمیدن نتیجهٔ نهایی است.